“Ik sta even stil en dat is een hele vooruitgang.” Geïnspireerd door dit citaat van Bertolt Brecht, onderzoekt Laura Vandewynckel de paradox van onze onstuitbare vooruitgangsdrift. In samenwerking met ingenieurs van de VUB creëerde ze een hybride, kinetisch monster: een twaalfpotige sculptuur die met ronkend geweld door het West-Vlaamse landschap ploegt. Het werk snijdt de pas af van de toeschouwer en doorbreekt de mantra van 'sneller en efficiënter'. Waar de inwoners van de grensregio smeken om beweging en infrastructuur, stelt Vandewynckel de vraag waar die pijl naar de hemel ons werkelijk brengt in een wereld met ecologische limieten.

Het resultaat is een polyfonisch videowerk waarin de confrontatie tussen mens, machine en landschap centraal staat. De fysieke sculptuur ligt ondertussen als een fragiel, uitgeput beest te slapen op een stoffige zolder.