Keret verwierf bekendheid met zijn extreem korte fictieverhalen. Ook in het dagelijks leven doet hij niets liever dan anekdotes vertellen, al dan niet gekruid met een snuifje fantasie. Wanneer twee Nederlandse superfans toestemming krijgen een documentaire over de man te maken, besluiten ze die voorliefde voor het verhaal in hun aanpak over te nemen. Zo verfilmen ze via animatie enkele kortverhalen, worden anekdotes daadwerkelijk gereconstrueerd en proberen ze samen met Keret te achterhalen vanwaar die noodzaak tot vertellen nu toch komt.

De aanpak van de film doet wat denken aan Howl, de experimentele liefdesbrief aan het leven en werk van Allen Ginsberg enkele jaren terug. Waar het toen ging om een fictiefilm, kiezen Stephane Kaas en Rutger Lemm hier echter voor een documentaire die speelt met de grenzen van het genre. Daarbij worden ze aardig geholpen door hun protagonist. Keret kreeg verschillende aanbiedingen van documentairemakers, maar koos voor dit duo “omdat ze het zo ontzettend graag wilden, en ze het tegelijkertijd zo ontzettend slecht uit konden leggen.”

In samenwerking met