De loopgraaf-beelden van Trenches lijken op het eerste zicht oorlogsbeelden uit de eerste helft van de 20e eeuw: de zwart-wit cinematografie en ouderwetse beeldverhouding typisch voor de jaren 1930 misleiden de kijker. Want het gaat om een hedendaagse realiteit voor jonge Oekraïense soldaten niet heel ver van hier. Met organische one-take sequenties weet Bureau zowel het repetitieve en banale, als het angstaanjagende aspect van hun dagelijkse leven perfect weer te geven. De soldaten graven en hergraven de gangen en schuilplaatsen, wachten, knippen elkaars haren, spelen met katten, babbelen, koken, vegen de grond en spelen een fantasie oorlog in een videospel. Tot het leven onderbroken wordt door reële schietpartijen en granaataanvallen. Er vallen gewonden en soms doden. Slechts wanneer ze huiswaarts keren, dringt de impact van deze ervaringen op hun leven door.