In de ‘videocratie’ van Berlusconi gaan beeld en macht, televisie en politiek hand in hand. Iedereen die iets wil betekenen in de tv-republiek Italië, moet langs het beeldscherm passeren. De Minister van Gelijke Kansen begon haar carrière als danseres in een tv-show, in Italië is dat de normaalste zaak van de wereld. Berlusconi heeft de touwtjes stevig in handen, eerst als tv-magnaat, later ook als president. De televisiestations bulken van amusementsshows met schaars geklede vrouwen. Alles blinkt, iedereen lacht: op de Italiaanse televisie is geen plaats meer voor kritiek, zelfreflectie of harde economische en sociale realiteit.